Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ψυχική υγεία και Ορθόδοξη πνευματική ζωή



Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ.

                      Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Βεροίας


Θα  ξεκινήσω την εισήγησή μου με μία διαπίστωση. Εάν βγούμε έξω στην κοινωνία και ρωτήσουμε  ποιός είναι ο σκοπός  της χριστιανικής ζωής, της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής,  θα λάβουμε πολλές και πολυποίκιλες απαντήσεις. Ορισμένοι θα μας πουν ότι σκοπός είναι διάφορες  θρησκευτικές τελετουργίες, άλλοι θα μας απαντήσουν ότι σκοπός είναι η επίτευξη  μιας καλύτερης μεταθανάτιας ζωής και ορισμένοι θα επισημάνουν ότι σκοπός είναι να κάνει τους ανθρώπους  ηθικούς. Έχω τη γνώμη, από την ποιμαντική μου εμπειρία, ότι λίγοι θα μας απαντήσουν ότι σκοπός είναι η επίτευξη της ψυχικής υγείας, να κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους, να βρουν την πληρότητα της ζωής  απαλλαγμένοι από την κατάθλιψη, τις φοβίες, το στρες. Πράγματι,  είναι παράξενο ότι λίγοι θα μας δώσουν  αυτήν την απάντηση αν και μέσα στο ιερό ευαγγέλιο η  χαρά είναι διάχυτη. Είναι αξιοσημείωτο ότι  η λέξη χαρά συναντάται μέσα  στην Καινή Διαθήκη 150 φορές, ενώ το ρήμα χαίρω  65 φορές. Αλλά και οι  λέξεις  ειρήνη και ειρηνεύω συναντώνται συνολικά 90 φορές. Ο ίδιος ο Ιησούς  είχε τονίσει  ότι τα λόγια του και οι πράξεις του έχουν σκοπό ώστε οι άνθρωποι να «ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ιωαν. 17, 13).  Αλλά και ο Απόστολος Παύλος μάς διδάσκει ότι η Βασιλεία του Θεού, δηλαδή αυτός ο νέος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς που φανερώνεται στα λόγια και στις πράξεις του Χριστού, είναι  «δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ» ( Ρωμ.14,17). Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ φώναζε κάθε άνθρωπο με τις λέξεις: «χαρά μου».

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Τι είναι η Ορθοδοξία;



Μέσα σ' αὐτήν τήν ἐξέλιξι ὑπάρχει καί ἡ ἀντεπίθεσις τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ; Ὄχι. Δέν εἶναι πολιτισμός ἡ Ὀρθοδοξία, καί ἄς τήν ὀνομάζη ὁ Toynbee Ὀρθόδοξο πολιτισμό. Γιατί; Διότι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἐπιστήμη καί μάλιστα ἰατρική ἐπιστήμη σύμφωνα μέ τά σημερινά κριτήρια. Ὄχι πολιτισμός. Δέν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία πολιτικό ἤ κοινωνικό σύστημα. Διότι ἀναφέρεται στήν προσωπική σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή στήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Ἡ Ὀρθοδοξία βασίζεται σ' αὐτά τά δύο: Στό «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» καί στό «ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια». Βέβαια μέσα στήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχουν προϋποθέσεις γιά νά δημιουργήση πολιτισμό. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι πολιτισμός. Ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι οὔτε θρησκεία. Δέν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μία θρησκεία ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες. Ἡ Ὀρθοδοξία ξεχωρίζει ἀπό ἕνα μοναδικό φαινόμενο, πού δέν ὑπάρχει στίς ἄλλες θρησκεῖες. Αὐτό εἶναι ἀνθρωπολογικό καί θεραπευτικό. Σ' αὐτό διαφέρει. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μία θεραπευτική ἀγωγή πού θεραπεύει τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ´ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ: Τις αποφάσεις των Θεοφόρων Πατέρων καλούμαστε κι εμείς να εφαρμόσουμε σήμερα.



«Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω» (Ἰωάν. 17.4).
Τελευταία Κυριακή πρίν ἀπό τή με­γάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, καί ἡ Ἐκκλησία μας μνημονεύει τῶν τριακοσίων δέκα καί ὀκτώ ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῶν πατέρων ἐκείνων πού ἀγωνίσθηκαν καί ὑπερεμά­χη­σαν τῆς θεότητος τοῦ δευ­τέ­ρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριά­δος, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Καί τιμῶντας τή μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅρισε ἡ Ἐκκλη­σία μας νά διαβάζεται ὡς εὐ­αγ­γελικό ἀνάγνωσμα ἕνα ἀπόσπα­σμα ἀπό τήν ἀρχιερατική προ­σευχή τοῦ Κυρίου, ἀπό τήν προ­σευχή δηλαδή πού ἀπηύθυνε πρός τόν Θεό λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος του.
Σέ μία φράση αὐτοῦ τοῦ εὐαγ­γελικοῦ ἀναγνώσματος θά ἤθε­λα νά σταθῶ καί ἐγώ σήμερα. Στή φράση μέ τήν ὁποία ὁ Χριστός διαβεβαιώνει τόν Πατέρα του ὅτι τόν δόξασε ἐπί τῆς γῆς καί ὁλοκλήρωσε τό ἔργο τό ὁποῖο τοῦ ἀνέθεσε. «Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω».
Ὁ Θεός, ἀσφα­λῶς, δέν ἔχει ἀνά­γκη τή διαβεβαίωση τοῦ Ἰη­σοῦ, ἀφενός διότι ὡς πα­ντο­­γνώ­στης καί ὡς ἕνα ἀπό τά πρό­σωπα τῆς ἁγίας Τριάδος πού βρίσκεται ἀδιάρ­ρη­κτα ἑνω­μένο καί σέ διαρ­­κῆ κοινω­νία μέ τά ἄλλα δύο, τόν Υἱό καί Λόγο του καί τό Πα­νάγιο Πνεῦμα, γνωρίζει τό ἔργο τοῦ Ἰη­σοῦ, καί ἀφετέρου, γιατί δέν ὑπῆρχε περίπτωση ὁ Χριστός νά μήν ὁλοκληρώσει τήν ἀποστολή γιά τήν ὁποία ἦρθε στόν κόσμο.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Πάρε τον σταυρό σου κι άσε τους αδελφούς σου ήσυχους.



Δεν είναι ρόλος της Εκκλησίας να δημιουργεί ενοχές στους ανθρώπους και να τους εκφοβίζει με τιμωρίες. Η Εκκλησία ελευθερώνει τους ανθρώπους από τον φόβο προσφέροντας την εν Χριστώ χαρά. Η εμμονή κάποιων "εκκλησιαστικών ανθρώπων" να προβάλουν τον φόβο της αμαρτίας δεν οδηγεί τους ανθρώπους μακρυά από την αμαρτία. Αντιθέτως τους οδηγεί σε μια ενοχική προσέγγιση της ίδιας της ζωής, η οποία -να μου επιτραπεί να πω- είναι μια ύβρις προς τον Θεό. Ο Θεός μας, μας έδωσε την ζωή για να την χαρούμε μαζί Του και όχι να την ευνουχίσουμε στο βωμό του ηθικισμού και καθωσπρεπισμού που θεοποιούνται μέσα στην θρησκοληψία κάποιων "ευσεβών" κάνοντας τους ανθρώπους κομπλεξικούς.
------------------------
Η Εκκλησία ελευθερώνει τους βασανισμένους από την απελπισία τους, θεραπεύει τους πληγωμένους, αγκαλιάζει τους πονεμένους...όχι βεβαίως κάνοντας υποχωρήσεις σε θέματα πίστεως αλλά έχοντας πνεύμα συγχώρεσης και συγκατάβασης. Η Εκκλησία φυσικά και δεν αμνηστεύει την αμαρτία αλλά αγκαλιάζει τον αμαρτωλό όταν αυτός αποφασίσει να μετανοήσει. Ακόμα όμως κι αν δεν μετανοήσει η Εκκλησία δεν τον αποπαίρνει, δεν του κλείνει την πόρτα, δεν τον βλέπει απαξιωτικά αλλά του χαμογελά με βλέμμα πράο και ήρεμο, προτρέποντάς τον -χωρίς να βιάζει την ελευθερία του- να έρθει στο χώρο Της και να δει περί τίνος πρόκειται, "έρχου και είδε".

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ: Ο Χριστός γίνεται ορατός σ'αυτούς που έχουνε καλή προαίρεση.



«Σύ πιστεύεις εἰς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καί εἶπεν· καί τίς ἐστιν, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;» (Ἰωάν. 9.35-36).
Ἕνα θαῦμα μᾶς παρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος. Ἕνα θαῦμα πού συνοδεύεται ἀπό τέσσερις δια­φορετικούς διαλόγους.
Ὁ πρῶτος διάλογος εἶναι ἀνάμεσα στούς μαθητές καί τόν Χριστό γιά τήν αἰτία τῆς ἀσθενείας. Ὁ δεύτερος ἀνά­με­σα στόν πρώην τυφλό καί στούς Φαρι­σαίους γιά τόν τρόπο τῆς θεραπείας. Ὁ τρίτος ἀνάμεσα στούς γονεῖς τοῦ πρώην τυφλοῦ καί τούς Φαρισαίους πού ἐπι­διώ­κουν νά βροῦν τρόπο γιά νά κατη­γορήσουν τόν αἴτιο τοῦ θαύματος, τόν Χριστό, καί ὁ τέταρτος ἀνάμεσα στόν Χριστό καί τόν ἰαθέντα τυφλό.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει.



Κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει ουσιαστικά εκτός από τον εαυτό μας.
---------------------
Μην φοβάστε, είπε ο Χριστός, αυτούς που μπορούν να σας βλάψουν στο σώμα, δηλαδή να σας σκοτώσουν. Να φοβάστε αυτούς που μπορούν να σας βλάψουν στην ψυχή. Όμως για να μας βλάψει κάποιος στην ψυχή θα πρέπει πρώτα εμείς να του το επιτρέψουμε, αλλιώς κανείς δεν μπορεί να μας αλλοιώσει, να μας φθείρει την πίστη, τον Θείο ζήλο. Κανείς δεν μπορεί -εάν δεν το επιτρέψουμε εμείς- να μας ζημιώσει πνευματικά παρα μόνο εάν εμείς δώσουμε την συγκατάθεσή μας.
---------------------
Οι άλλοι μπορούν να μας βλάψουν στο ποσοστό που εμείς είμαστε δεσμευμένοι με τον κόσμο τούτο. Όσο πιο πολύ είμαι δέσμιος κάποιων πραγμάτων τόσο πιο πολύ αισθάνομαι ότι με βλάπτει κάποιος που μου τα στερεί. Βλέπετε τους μάρτυρες; τους τάζανε "τον ουρανό και τ'άστρα", για να τους δελεάσουν και να αρνηθούν τον Χριστό όμως αυτοί ήταν ελεύθεροι από κάθε τι επίγειο και κοσμικό· γι'αυτό και μένανε σταθερή στην πίστη τους έως θανάτου.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Πριν ανοίξεις το στόμα σου, προσευχήσου, για να μην κατακρίνεις.



Αρκετοί είν' αυτοί που τους αρέσει να κρίνουν την Εκκλησία και να υπογραμμίζουν διάφορες αδυναμίες του κλήρου (των παπάδων). Στο παρόν δε γίνεται λόγος γι' αυτούς που κρίνοντας την Εκκλησία, τοποθετούν τους εαυτούς τους έξω απ' αυτήν: έχουμε άλλωστε Δημοκρατία κι ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει αυτό που πιστεύει.
Καλό βέβαια θα ήταν, όσοι ασκούν κριτική -όχι μόνο στην Εκκλησία αλλά στα πάντα- να γνωρίζουν τα θέματα απ' την καλή κι απ' την ανάποδη ώστε η θέση τους να έχει μια κάποια βαρύτητα.
Λόγος όμως γίνεται για 'κεινους που κρίνουν κι επικρίνουν τοποθετώντας συνάμα τους εαυτούς τους μες την Εκκλησία. Αυτούς δηλαδή που έρχονται στην Εκκλησία, που κοινωνούν, που έχουν μυστηριακή ζωή κι αγαπούν την Εκκλησία και το έργο της.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Τελικά γιατί θέλουμε να κοινωνήσουμε; Τί είναι η Θεία Κοινωνία;




Η Θεία Κοινωνία είναι η μετοχή του ανθρώπου στο Σώμα και στο Αίμα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Κάποιοι άνθρωποι έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα προσέρχονται μεταλαμβάνουν και μερικές φορές ομολογούν ότι "σήμερα αισθάνθηκα τη Θεία Κοινωνία", βιώνοντας χαρά μέσα τους.
-----------------------
"Αισθάνθηκα τη Θεία Κοινωνία" όμως σημαίνει είμαι έτοιμος να πεθάνω, είμαι έτοιμος να τ'αφήσω όλα, είμαι έτοιμος να ενωθώ για πάντα με τον Χριστό.
-----------------------

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

KΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ: "Άνθρωπον ουκ έχω".



«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα ὅταν τα­ρα­χθῇ τό ὕδωρ βάλῃ με εἰς τήν κολυμ­βήθραν» (Ἰωάν. 5.7).
Μετά τό μεγάλο θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο μᾶς ὑπενθύμισε ἡ Ἐκκλησία μας τήν προηγούμενη Κυριακή μέ τήν ἑορτή τῶν Μυροφόρων, μᾶς ὑπεν­θυ­μίζει σήμερα ἕνα ἄλλο θαῦμα, ἐντελῶς διαφορετικό, ἀλλά ἀπόλυτα συνδεόμενο μέ τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Καί ἡ σύν­δεσή τους ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι τόσο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὅσο καί τά θαύ­μα­τα πού ἐπιτελοῦσε καί ἐπιτελεῖ ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀπόρροια καί ἀποτέλεσμα τῆς Θεότητός του καί τῆς θείας του φύ­σεως. Αὐτή εἶναι πού ἀνα­δεικνύει τόν Χρι­στό κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ἐξουσιαστή ὅλων ὅσων σχετί­ζονται καί ἀφο­ροῦν τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης:Ο οποιοσδήποτε λογισμός είναι μαρτυρία ότι υπάρχει αντίστοιχο πάθος.



 "Λογισμοί σημαίνει, έλλειψις μετανοίας, έλλειψις πνευματικής ζωής, έλλειψις στοιχειώδους εμπειρίας, απουσία Θεού.
Ο οποιοσδήποτε λογισμός είναι μαρτυρία ότι υπάρχει αντίστοιχο πάθος, και δη πάθος που αγαπάμε.
Εάν δεν το αγαπούσαμε, θα μας έφευγε. Το αγαπάμε, το θέλομε, το τρέφομε και αγωνιούμε στην πραγματικότητα μήπως μας φύγη, έστω και αν προσευχώμεθα να μας το πάρη ο Θεός. Αυτή η προσευχή είναι ένα "ξεγέλασμα" του εαυτού μας και του Θεού".

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Μην είσαι έτοιμος να λιθοβολήσεις τον άλλον.



Είναι φοβερό το πόσο εύκολα καθόμαστε και ασχολούμαστε με την αμαρτία των άλλων. Και όχι μόνο ασχολούμαστε αλλά την προβάλουμε, την διαφημίζουμε, την κοινοποιούμε!
Και αυτό βεβαίως γίνεται διότι δεν βλέπουμε το δικό μας χάλι, την δική μας αμαρτία, τις δικές μας πτώσεις.
----------------------------
Αυτό γίνεται ειδικά όταν αμαρτήσει κάποιος "άνθρωπος της Εκκλησίας". Τότε χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο. Ο κόσμος μαθαίνει ότι ο τάδε κληρικός αμάρτησε και νιώθει μία ικανοποίηση. Ικανοποιείται ο κόσμος όταν βλέπει κληρικούς, μοναχούς ή πιστούς ανθρώπους να πέφτουν σε κάποια αμαρτία. Και η ικανοποίηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μετάνοιάς τους (μας). Επειδή ακριβώς δεν ελέγχουμε τον εαυτούλη μας για τίποτα, αλλά αντιθέτως τον δικαιολογούμε, όταν δούμε κάποιον "άνθρωπο του Θεού" να αμαρτάνει αμέσως χρησιμοποιούμε αυτή την πτώση του για την δική μας δικαίωση. Δηλαδή μαθαίνουμε ότι κάποιος κληρικός πόρνευσε και νιώθουμε εμείς δεδικαιωμένοι και ηθικοί, λες και εμείς δεν έχουμε αμαρτήσει ποτέ. Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει. Επειδή έμαθα ότι κάποιος έκλεψε, αυτό δεν με κάνει τίμιο! Αυτό όμως -δυστυχώς- το σκεπτικό έχουνε πολλοί άνθρωποι που είναι μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας αλλά και πολλοί "καλοί χριστιανοί" που ψάχνουν σκάνδαλα για να τα κοινοποιήσουν ώστε να κρύψουν πίσω απ' αυτά την δική τους εμπαθή και υποκριτική ζωή, την αμετανοησία τους και το βόλεμά τους.
----------------------------

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ: "Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον".



«Τολμήσας εἰσῆλθεν πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Μαρκ. 15.43).
Ἄν ἡ πρώτη Κυριακή μετά τήν Κυ­ρια­κή τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἀφιερωμένη στήν ἀπι­στία τοῦ Θωμᾶ, ἡ δεύτερη Κυριακή εἶ­ναι ἀφιερωμένη στήν πίστη τῶν κε­κρυμ­μένων μαθητῶν τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰω­σήφ καί τοῦ Νικοδήμου καί τῶν μυρο­φό­ρων γυναικῶν.
Ὁ πρῶτος, ὁ Θωμᾶς, ἔχει πληροφο­ρη­θεῖ τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστά­σεως, ἔχει λάβει τίς διαβεβαιώσεις τῶν συμμαθητῶν του, τοῦ Πέτρου, τοῦ Ἰω­άν­νη καί τῶν ἄλλων ὅτι «ἑωράκα­μεν τόν Κύριον», ἀλλά ἀμφιβάλλει γιά τήν ἀλήθεια τοῦ γεγονότος καί διστάζει νά τό πιστεύσει.
Οἱ δεύτεροι, ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη, δέν γνωρίζουν ἀκόμη τίποτε, δέν γνωρίζουν παρά μό­νο ὅτι ὁ διδάσκαλός τους καταδικάστη­κε καί πέθανε ὡς κακοῦργος ἐπί τοῦ Σταυροῦ.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ: Στα ίχνη της παρουσίας του Χριστού.



«Φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου» (Ἰωάν. 20.27).
Mία ἑβδομάδα εἶχε περάσει ἀπό τήν ἡμέ­ρα ἐκείνη, τήν μία τῶν Σαββάτων, κατά τήν ὁποία οἱ μυροφόρες γυναῖκες εἶχαν ἀναζητήσει τόν Ἰησοῦ στόν κῆπο τοῦ Ἰω­σήφ· μία ἑβ­δο­μάδα εἶχε περάσει ἀπό τότε πού ὁ ἄγ­γελος εἶχε ἀναγγείλει τή χαρ­μόσυνη εἴδη­ση: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Nαζαρηνόν τόν Ἐσταυρωμένον; ἠγέρ­θη οὐκ ἔστιν ὦδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν».
Ὁ ἀναστημένος Xριστός εἶχε ἐμφανι­σθεῖ ὄχι μόνο στίς μυροφόρες, ἀλλά καί στούς μαθητές του πού πο­ρευόταν πρός τούς Ἐμμαούς καί στούς ἄλλους πού βρι­σκόταν συνηγμένοι «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσα­λήμ. Mόνο ὁ Θω­μᾶς δέν τόν εἶχε συναντήσει καί εἶχε ἀρ­νηθεῖ νά πι­στεύ­σει ὅσα τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι γιά τίς ἐμφα­νί­σεις τοῦ διδα­σκά­λου τους.
Γιά χάρη τοῦ Θωμᾶ, λοι­πόν, ἐμφα­νί­ζεται καί πάλι ὁ Xριστός σή­μερα· ἐμ­φα­νί­ζεται γιά νά τοῦ δείξει τή λογχευθεῖσα πλευ­ρά του καί τίς πληγές πού εἶχαν ἀφήσει τά καρ­φιά στά ἄχραντα χέρια του. Ἐμ­φα­νίζεται γιά νά τόν βοηθήσει μέ τήν πα­ρου­σία του νά πι­στεύσει στό θαῦμα τῆς Ἀνα­στάσεώς του, νά πιστεύσει ὅτι αὐτό πού ἔβλε­παν οἱ ἄλλοι μαθητές δέν ἦταν φάντα­σμα, δέν ἦταν πνεῦμα, ἀλλά ἦταν ὁ ἴδιος ὁ ἐσταυρωμένος καί ἀναστημένος διδάσκα­λός του, ὁ σωτήρας καί λυτρωτής τῶν ἀν­θρώπων.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 2018



† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν
τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

«Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μαρκ. 16.60).
Ἕνα παράξενο θέαμα ἀντικρύζουν σήμερα οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ. Πηγαίνουν ξημερώματα τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων στόν τάφο τοῦ προσφιλοῦς διδασκάλου τους γιά νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα του καί ἀντί νά εὑρεθοῦν ἐνώπιον τοῦ σφραγισμένου μνήματος καί τῶν στρατιωτῶν πού εἶχαν ἀναλάβει τή φύλαξη του, εὑρίσκονται ἐνώπιον ἑνός οὐρανίου φύλακος, ἑνός ἀγγέλου, πού εἶναι ἐκεῖ γιά νά μεταφέρει τό φαιδρό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στίς μυροφόρες γυναῖκες.
«Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε».
Μήν ἀπορεῖτε καί μή ξαφνιάζεσθε, λέει ὁ ἄγγελος στίς γυναῖκες. Τό γνωρίζω ὅτι ἀναζητᾶτε τόν Ἰησοῦ ἀπό τή Ναζαρέτ, αὐτόν πού σταυρώθηκε, ἀλλά δέν εἶναι ἐδῶ. Ἀναστήθηκε.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 2018




† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν
τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

«Διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21.19)
Ὁ προφητικός λόγος γίνεται πράξη σήμερα ἐνώπιον τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ δίκαιος καταδικάζεται, ὁ ἀπαθής πάσχει, ὁ Θεός σταυροῦται, ἡ κτίσις σείεται, ὁ ἥλιος κρύπτεται καί οἱ ρωμαῖοι στρατιῶτες διαμερίζουν τά ἱμάτιά του καί βάζουν κλῆρο γιά τό ποιός θά πάρει τόν χιτώνα του, «τόν ἄρραφον, τόν ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντόν». Δέν τά παίρνουν ὡς εὐλογία ἀπό τόν ἀδίκως σταυρούμενο Κύριο, τά παίρνουν ὡς λάφυρα τῆς ὑπηρεσίας πού ἐξετέλεσαν, λίγο πρίν ὁ ἑκατόνταρχος, βλέποντας τά γενόμενα, ὁμολογήσει κι αὐτός τή Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

π.Αλέξανδρος Σμέμαν: Το Τέλος (Μ.Δευτέρα-Μ.Τρίτη-Μ.Τετάρτη)



Αυτές οι τρεις ημέρες, τις οποίες η Εκκλησία ονομάζει Μεγάλες και Άγιες, έχουν, μέσα στο λειτουργικό κύκλο της Μεγάλης Εβδομάδας, έναν καθοριστικό σκοπό. Τοποθετούν όλες τις ιερές ακολουθίες στην προοπτική του Τέλους · μας υπενθυμίζουν το εσχατολογικό νόημα τον Πάσχα.
Συχνά η Μεγάλη Εβδομάδα χαρακτηρίζεται σαν περίοδος γεμάτη με «ωραιότατες παραδόσεις» και «έθιμα», σαν ξεχωριστό τμήμα του εορτολογίου μας. Τα ζούμε όλα αυτά από την παιδική μας ηλικία σαν ένα ελπιδοφόρο γεγονός που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, θαυμάζουμε την ομορφιά των ακολουθιών, τις επιβλητικές πομπές και προσβλέπουμε με κάποια ανυπομονησία στο Πασχαλινό τραπέζι… Και υστέρα, όταν όλα αυτά τελειώσουν, ξαναρχίζουμε την κανονική μας ζωή.

Γιατί κάποιοι χριστιανοί εκκλησιάζονται μόνο την Μ. Εβδομάδα; Αρκεί αυτό;



Οι ημέρες της τεσσαρακοστής περνούν. Νηστεία, προσευχή, προσοχή, επιμονή, ιερές ακολουθίες. Όλα συνάδουν ώστε να βγεις μετά από σαράντα ημέρες πιο καθαρός, πιο ιερός, πιο άνθρωπος. Εσύ προσπαθείς. Κάποιες φορές πέφτεις, δεν αντέχεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στις προσδοκίες Του και όμως πάλι σηκώνεσαι. Σηκώνεσαι πιάνοντας γερά το πετραχήλι του πνευματικού σου. Σηκώνεσαι καθώς παραδέχεσαι την ανεπάρκειά σου, τα λάθη σου, την πτώση σου.

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ: Αν θέλουμε να συναντήσουμε τον Χριστό πρέπει να βγούμε από τα τείχη του εγωισμού μας.




«Ἐξέλθετε ἔθνη, ἐξέλθετε καί λαοί καί θεάσασθε σήμερον τόν βασιλέα τῶν οὐ­ρανῶν ὡς πί θρόνου ὑψηλοῦ, πί πώλου εὐτελοῦς».
Μέ αὐτά τά λόγια τοῦ ἰδιομέλου τῶν Αἴνων μᾶς καλεῖ Ἐκκλησία μας διά τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου νά ἐξέλθουμε καί ἐμεῖς σήμερα μαζί μέ τούς Ἰσραη­λίτες καί μαζί μέ τούς πα­ρε­πιδημοῦντες στήν Ἱερουσαλήμ, μαζί μέ τά παιδιά πού κρα­τοῦσαν τά βαΐα τῶν φοινίκων καί μαζί μέ ἐκείνους πού «ἐστρώνυνον τά ἱμά­τιά» τους στόν δρό­μο, γιά νά ποδεχθοῦμε τόν Χριστό πού εἰσέρχεται στήν ἁγία Πόλη πί πῶλον ὄνου.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Η Ανάσταση του Αγίου Λαζάρου




Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε.

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Ο Θεός δεν τιμωρεί, δεν είναι κάποιο κομπλεξικό πλάσμα που θέλει να υποφέρουμε!



Ο Θεός δεν τιμωρεί, δεν είναι κάποιο κομπλεξικό πλάσμα που θέλει να υποφέρουμε. Ο Θεός δεν ζητά εκδίκησει για τις αμαρτίες μας. Ο Θεός δεν είναι κακός. Δεν στέλνει τον καρκίνο σε παιδάκια και μεγάλους, δεν σκοτώνει σε τροχαία οικογένειες, δεν δημιουργεί πολέμους, δεν στερεί την τροφή σε λαούς, δεν χωρίζει ανδρόγυνα. Ο Θεός είναι Αγαθός, είναι Αγάπη.
----------------------------
Δυστυχώς όμως επειδή πολλές φορές παρουσιάζεται έτσι ο Θεός, γι'αυτό και πολλοί άνθρωποι τον απορρίπτουν. Ουσιαστικά απορρίπτουν όχι τον Αληθινό Θεό αλλά τον Θεό που οι άνθρωποι παρουσιάζουν ως αληθινό.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...